Kim był Jan van Eyck?
IOANNES GALLICUS
Ioannes Gallicus nostri saeculi pictorum princeps iudicatus est, litterarum nonnihil doctus geometriae praesertim, et earum artium, quae ad picturae ornamentum accederent, putaturque ob eam rem multa de colorum proprietatibus invenisse, quae ab antiquis tradita ex Plinii, et aliorum auctorum lectione didicerat. Eius est tabula insignis in penetralibus Alphonsi regis, in qua est Maria Virgo ipsa venustate, ac verecundia notabilis, Gabriel Angelus Dei Filium ex ea nasciturum annuntians excellenti pulchritudine capillis veros vincentibus, Ioannes Baptista vitae sanctitatem, et austeritatem admirabilem praeseferens, Hieronymus viventi persimilis, Bibliotheca mirae artis, quippe quae, si paulum ab ea discedas, videatur introrsus recedere, et totos libros pandere, quorum capita modo appropinquanti appareant. In eiusdem tabulae exteriori parte pictus est Baptistae Lomellinus, cuius fuit ipsa tabula, cui solam vocem deesse iudices, et mulier, quam amabat praestanti forma, et ipsa, qualis erat, ad unguem expressa, inter quos solis radius veluti per rimam illabebatur, quem verum solem putes. Eius est mundi comprehensio orbiculari forma, quam Philippo Belgarum principi pinxit, quo nullum consummatius opus nostra aetate factum putatur, in quo non solum loca, situsque regionum, sed etiam locorum distantiam metiendo dignoscas. Sunt item picturae eius nobiles apud Octavianum Cardinalem virum illestrem eximia forma feminae e balneo exeuntes occultiores corporis partes tenui linteo velatae notabili rubore, e quis unius os tantummodo, pectusque demostrans posteriores corporis partes per speculum pictum lateri oppositum ita expressit, ut et terga, quemadmodum pectus videas. In eadem tabula est in balneo lucerna ardenti simillima, et anus, quae sudare videatur, catulus aquam lambens, et item equi, hominesque perbrevi statura, montes, nemora, pagi, castella tanto artificio elaborata, ut alia ab aliis quinquaginta millibus passuum distare credas. Sed nihil prope admirabilius in eodem opere, quam speculum in eadem tabula depictum, in quo quaecumque inibi descripta sunt, tanquam in vero speculo prospicias. Alia complura opera fecisse dicitur, quorum plenam notitiam habere non potui.
Valet de chambre
Miniatura z Livre du cœur d’Amour épris, przedstawiająca Miłość dającą Pragnieniu serce chorego króla . Przypisywane Barthelemy’emu d’Eyckowi około XV, Österreichische Nationalbi- bliothek, Wiedeń.
Dr Oskar Jacek Rojewski w swojej publikacji „Arte, ceremonial y esplendor festivo en la corte de los Duques de Borgoña (1419-1477). Los valets de chambre y sus tareas artísticas” obszernie opisuje
Księga serca kochającej miłości
Tekst napisany przez samego króla René z Anjou , znanego jako Dobry Król René ( to rycerska historia miłosna, w tradycji Romans o róży, częściowo napisana prozą, częściowo rymowanym wierszem.
Fabuła jest dość złożona, a główni bohaterowie są ucieleśnieniem uczuć takich jak honor i miłość. Opowiada, jak Kupidyn we śnie wyrywa serce poecie. Następuje seria przygód, aż rycerz Serca odnajduje Idealną Damę, Douce Merci, która jest przetrzymywana w niewoli przez Odmowę, Wstyd i Strach. Postacie mają imiona takie jak Nadzieja, Zazdrość, Smutek, Gniew, Westchnienie itp. Miejsca nazywane są Lasem Długiego Czekania, Zamkiem Dobrego Wypoczynku itp.
Istnieje siedem rękopisów tego tekstu pochodzących z XV wieku, z których najkompletniejszy jest rękopis z Biblioteki Narodowej w Paryżu. Egzemplarz wiedeński należy do najpiękniejszych miniatur.
Przez długi czas przypuszczano, że René, że sam go iluminował. Jednak coraz bardziej pewne jest, że jego twórcą jest Barthélemy d’Eyck.
Ten iluminowany rękopis jest najbardziej znany z szesnastu miniatur. Na szczególną uwagę zasługuje wirtuozeria przedstawienia warunków świetlnych, w scenach nocnych (miniatury I, IV, XVI), wschodów słońca (miniatury V, XI, XIII) i zmierzchu (miniatura XIV).
Powstał w latach 1457-1470. Składa się ze stu dwudziestu siedmiu arkuszy pergaminu w formacie quarto (290 × 207 mm ). Pozostaje niedokończona, niewątpliwie ze względu na śmierć artysty, obok szesnastu istniejących miniatur przewidziano miejsce dla dwudziestu dziewięciu innych.
Czytaj więcej u źródła: Wikipedia